BİZDEN SONRAKİLERE... 

Sen bilmezsin;
Bizim onikiye çeyrek kalalarımız vardı.
Çifte tarifeliydi gecelerimiz,
üstelik arka koltukları boş kalırdı taxilerin.
Bir dikiz aynası kadar değildi
yüzleri şöförlerin
ve belki de o sebep güvenliydi
geceleri şehrin;
tüm toyluğuna ve saflığa rağmen bizlerin.

Bizim taytlarımız,
streç kotlarımız vardı.
Başkent opera bale önünde
bacaklarımız jiletlense de
şehir efsanesi deyip
görmezden gelmeden,
hiç çıkarmadığımız.
Bizim Bayram Mendillerimiz,
Bayram çoraplarımız vardı.
Kırk yaşında hala daha
çantamıza sıkıştırılan...
Hiç giymesek de sakladığımız.

Daha da eskiye gittim şimdi.
Aklım sarkaç gibi salınıyor
bugünle dün ekseninde.
Sanki yarınlara vuramayacağım da...
Sanki sana anlatamayacağım...
Sanki geç kalmamalıyım anlatmakta.
Sen sen olmadan,
sen biraz da biz olsan kaygısıyla...

Bizim bakkallarımız vardı sen bilmezsin;
Yuvarlak üç renkli sakızlar
paralinli çikolatalar kazanmak için
keser oyunumuzu,
giderdik kolonya doldurmaya.
Kolonyalar Ateş'imizi düşüren...
Kolonyalar terlikli komşulara ikram edilen...
Kolonyalar baygınlıklara iyi gelen...
Kolonyaları içermişim,
bak bunu ben bile hatırlamıyorum.
Sen deneme ama...

Santral bağlasın diye başında saatlerce
nöbet tuttuğumuz telefonlarımız vardı.
Hiç böyle uzaklar yakın değildi bize.
Uzaklara ulaşmak emek isterdi.
Sabır isterdi.
Yollar uzun meşakkatli idi.
Gece gelen telefonlar ise;
hiç hayra alamet değildi.

Sen bilmezsin;
Kitaplarımız oldu bizim. Kıymetlilerimiz.
Okurken kaplarını çıkarırdım
yıpranmasın diye.
Özendiklerim babamın kütüphanesinde;
bir gece, sabaha karşı çalan
hayırsız telefonla
arka bahçemizde yakılan.
Çığlıklarım yetmedi kurtarmaya.
Gri külleri hiç çıkmadı aklımdan.
Bizim kitaplarımız uzakları yakın eden...
Bizim kitaplarımız beni ben eden...
Bizim kitaplarımız tutuşabilen...

Sen bilmezsin;
Bizim annelerimiz dikiş bilirdi.
Top top kumaşlardan seçerdik
giysilerimizi.
Heyecan katmer katmerlenirdi;
kurutulmuş sabunlar çizerken
bedenlerimizi üstlerine.
Zenith tıkırtısı ninni olur...
Yağlı kağıtlar resim olur...
Annemin gözleri kıpkırmızı...
Okul bize podyum olurdu.

Okul dedim de...
Bizim dedelerimiz vardı:
Köy enstitülerinden.
Teftişlerde, yatakhane uykularında
kulakları kemirilen.
Büyükannelerimiz vardı.
Ülkenin dört bir yerinde
bakıcı ellerinde Zarin'lerini,
biriciklerini yitiren.
Sen bilmezsin.

Bilme de zaten!
Aklım dün bugün yarın sarkacında
Gerildikçe geriliyor.
Vurdukça sertleşiyor.
Seni sen yapan,
Seni ben yapana,
Beni ben yapan,
Senden uzak kalsına varıyor.
Aklım dikiş bilmiyorum diye bana kızgın.
Aklım kitap kabın yok diye sana kızgın.
Aklım kaçmasın diye yazıyorum.
Aklım yettikçe paylaşıyorum.
Sen bilmezsin dedim, haksızlık etmeyeyim;
belki, zaten
ben de hiç birşey bilmiyorum.

YEŞİM DORAN TAŞ